Κανονισμοί

Το blog αυτό ανήκει σε όλους αυτούς που βλέπουν τις αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ισότητας να εξοστρακίζονται από το ΔΝΤ, την Τρόικα και την ανήμπορη να αντιταχθεί σε όλα αυτά κυβέρνηση και συνειδητοποιούν πως ό,τι είχαν χτίσει με κόπο και ιδρώτα καταπατιέται από τα μεγάλα συμφέροντα.

Το blog αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί χώρο προπαγάνδας ή λαϊκισμού και οποιεσδήποτε απόπειρες πολιτικής χειραγώγησης ή κομματικά κατευθυνόμενες τοποθετήσεις θα απομακρύνονται. Το συγκεκριμένο blog δεν αποτελεί υποκατάστατο του αγώνα που γίνεται στις πλατείες και τους δρόμους της χώρας αλλά λειτουργεί ως μέσο συσπείρωσης και οργάνωσης του κινήματος των Αγανακτισμένων της Πάτρας. Ο αγώνας δε γίνεται από την οθόνη του υπολογιστή μας στην άνεση του σπιτιού μας αλλά ΕΚΕΙ ΕΞΩ.


Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Αυτοπροσδιορισμός

Στην αρχαία Ελλάδα όταν έπαιρνε κάποιος το λόγο στη συνέλευση (ή και αλλού), ξεκίναγε συστήνοντας τον εαυτό του στους συνομιλητές – ακροατές - πολίτες. Δηλαδή, έλεγε το όνομα του, την καταγωγή του και που πολέμησε ή τι έχει κάνει για τα κοινά. Επίσης, το όνομα από μόνο του, έδινε κάποια στοιχεία για τον ονομαζόμενο. Για να γίνει αυτό κατανοητό, αξίζει να σημειωθεί ότι οι αιχμάλωτοι πολέμου που στη συνέχεια γινόντουσαν δούλοι, είχαν κάποια ονόματα τα οποία στην συνέχεια τους τα άλλαζαν οι αφεντάδες τους “ώστε το όνομα να μιμείται την ουσία του πράγματος” (Πλάτων “Κρατύλος”). Μόνο ο Όμηρος έχει χρησιμοποιήσει περίπου χίλια ονόματα στα δύο έργα του, την Οδύσσεια και την Ιλιάδα. Τη σήμερον ήμερα δυστυχώς συστηνόμαστε μόνο με το όνομα μας. Έχουμε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Γιώργηδες, και άλλους τόσους Γιάννηδες, Δημήτρηδες, Νίκους κτλ. Επιπλέον, η καταγωγή μας δεν έχει καμία σημασία, γιατί λίγο πολύ όλοι πήγαμε σχολείο και λίγο πολύ όλοι “διδαχθήκαμε” τα ίδια πράγματα. Για τη συμμετοχή μας στα κοινά ή σε πολέμους, ούτε λόγος... Ακόμα και στο φλερτ όλοι λένε τα ίδια για να εντυπωσιάσουν τον/την υποψήφιο/α παρτενέρ. Όλοι έχουν κάνει μπάνιο στη θάλασσα με τα ρούχα, όλοι έχουν κάνει ταξίδια σε μέρη μαγικά, όλοι έχουν πιει τουλάχιστον ένα κοντέινερ βότκα, όλοι έχουν συμμετάσχει σε κάποιο φαγοπότι με αρνιά στη σούβλα και κοκορέτσια ξεροψημμένα, όλοι έχουν πει μία μαλακία σε κάποιον που τον πέρασαν για άλλον. Ουσία? -ΜΗΔΕΝ. Το χειρότερο? -Ξεγελάμε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Και τώρα τι γίνεται? -ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ!

Ο αυτοπροσδιορισμός είναι δύσκολο πράγμα, δεν είναι σαν την καρμπονάρα που όλοι μπορούν να μάθουν να την κάνουν. Το να προσδιοριστεί το εγώ, είναι επίπονο – πρέπει να κοπούν τα ψέματα, να γίνει κριτική και ενδεχομένως να απορρίφθούν κομμάτια του εαυτού μας που είναι βαθιά μέσα μας. Επίσης, ίσως χρειαστούν γνώσεις φυσικής, χημείας, μαθηματικών, φιλοσοφίας, ιστορίας, ιατρικής και ψυχολογίας. Πώς όμως να γίνει κάτι τέτοιο, τη στιγμή που μας έχουν μάθει ότι όποιος έχει γνώσεις είναι βλάκας και μια ζωή θα τον χώνουν οι άλλοι? Ποιος θα κάνει τον κήπο? -Ο βλάκας που ξέρει από κηπουρική... Ποιος θα βάψει τα κάγκελα? -Ο βλάκας που ξέρει να βάφει... Ποιος θα ψήσει τα λουκάνικα? -Ο βλάκας που ξέρει να ψήνει...

Μέσω της παιδείας που “προσφέρεται” από το εδώ και 2.000 χρόνια ίδιο σε πνεύμα εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και μέσω της οικογένειας που είναι φορέας αυτού του πνεύματος, έγιναν όλοι να μισούν τη γνώση, τη μελέτη, τη σκέψη και την εργασία. Δεν υπάρχει πλέον ο έρωτας για την αρετή, πράγμα ΕΜΦΥΤΟ στον άνθρωπο. Φροντίζουν να τον θάβουν βαθιά μέσα μας – ακόμα και οι ίδιοι μας οι γονείς (ασυνείδητα) και έτσι δεν μπορεί κανένας να ξεχωρίσει από το πλήθος. Αυτή είναι και η αιτία της παγκόσμιας κατάθλιψης. Όταν ερωτευτούμε τη γνώση, την τέχνη και την κοινωνική δράση και επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας και τις πραγματικές του ανάγκες, τότε ίσως να κόψουμε τα ψυχοφάρμακα και τα ναρκωτικά. Ποιος αμφιβάλλει ότι το να ερωτεύεσαι είναι ωραίο πράγμα?

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

Έχουμε ευθύνη

Οι κυβερνώντες που μας καταδυναστεύουν, χωρίς εμάς σαν μάζα δεν έχουν δύναμη. Εμείς με τη σειρά μας έχουμε μεγάλη ευθύνη γιατί χωρίς αυτούς χάνουμε το νόημα της ζωής. Αντί να κοιτάμε να προάγουμε τις ζωές μας και την κοινωνία μας, προσπαθούμε να επιβληθούμε ο ένας στον άλλον, στην ουσία να αλλάξουμε ρόλους και να γίνουμε εμείς εξουσιαστές στην θέση των εξουσιαστών. Αυτό όμως δεν γίνεται. Οι πραγματικοί εξουσιαστές έχουν τράπεζες, όπλα και μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτά τα στοιχεία τους εξασφαλίζουν τη δύναμη - δυνατότητα να επιβάλλονται σε εμάς την μάζα. Όμως, ένα επιπλέον στοιχείο που χρειάζονται οι εξουσιαστές για να μας εξουσιάζουν, είναι η αμφισβήτηση από άλλους εξουσιαστές, μέλη της εξουσιαστικής τους ομάδας. Κάτι τέτοιο κάνει ακόμα πιο επιβλητική τη παρουσία τους στην μάζα. Στην κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, όταν η μάζα έχει εκλογές, οι εξουσιαστές έχουν μία "κρίση ηγεσίας" ή απλά μία θεατρική πράξη να εκτελέσουν.

Στα πλαίσια της μαζοποίησης, οι εξουσιαστές μας εφοδιάζουν με μία κοινή υλιστική παιδεία. Για να μπορούν να μας επιβληθούν, πρέπει να έχουμε τα ίδια πρότυπα με αυτούς. Μέσω της παιδείας η μάζα έχει σήμερα πρότυπα το χρήμα (τράπεζες) με κάθε κόστος (βία) και την προβολή (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης). Δηλαδή, στα μάτια της μάζας οι εξουσιαστές φαίνονται δυνατοί, γιατί ελέγχουν αυτά που η ίδια η μάζα ονειρεύεται κάποτε να αποκτήσει. Σ'αυτό το σημείο φέρουμε όλοι ευθύνη, καθώς ό,τι μας ταΐζουν το καταπίνουμε αμάσητο. Αν μπορούσαμε με μιας να ορίσουμε σαν πρότυπα την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την μόρφωση, την αξιοπρεπή εργασία, την επιστήμη στην υπηρεσία του ανθρώπου, τότε την ίδια στιγμή θα κατέρεε όλο αυτό το σάπιο οικονομικοπολιτικό οικοδόμημα. Είναι αυτό που λέει ο Ξυλούρης: αν ξυπνήσεις, θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς... μονομιάς.

Επίσης, η μάζα έχει ευθύνη γιατί ψάχνει για την ισότητα (δεν υπάρχει πουθενά στη φύση) που τα εξουσιαστικομαρξιστικά μοντέλα ευαγγελίζονται και όχι για τα ικανά άτομα που εκ φύσεως υπερέχουν της μάζας και που μπορούν να παίξουν καθοδηγητικό ρόλο στην διαδικασία προόδου της κοινωνίας μας. Οι εξουσιαστές με τη δύναμή τους, διαχρονικά φέρονται να συντρίβουν και να εξαφανίζουν κάθε προικισμένο μέλος όχι μόνο της μάζας, αλλά ακόμα και της ίδιας της εξουσιαστικής τους ομάδας!!! Όταν οι εξουσιαστές (αριστεροί, δεξιοί, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, συνδικαλιστές) μιλούν για ισότητα, εννοούν ισοπέδωση, την οποία έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ που φτάσαμε για να την καταλάβουμε. Η ισότητα δηλαδή η αναξιοκρατία, είναι αυτή που μας έχει κοιμήσει και ως γνωστόν όταν ο λαός κοιμάται "κάποιοι" ξαγρυπνάνε...